Mateo i Wyprawa po Cichą Odwagę

Trzynastoletni Mateo nauczył się grać rolę „prawdziwego faceta”, która pozwala mu czuć się bezpiecznie: głośne żarty, lekceważenie uczuć i unikanie wszystkiego, co mogłoby zostać uznane za „miękkie”. W szkole dostaje rolę narratora w sztuce o bohaterach dnia codziennego i zapisuje się na pozaszkolne zajęcia z kreatywnego pisania. Grupa pisarska – prowadzona przez życzliwą nauczycielkę i złożona z jego przyjaciół, Avy i Jamala – daje Mateowi małe zadania, prosząc, by pisał o prawdziwych wspomnieniach, a nie o żartach. Pisanie staje się dla niego lustrem: widzi, jak wiele jego zachowań to tylko gra i jak bardzo jest już zmęczony udawaniem. Gdy Mateo zaczyna eksperymentować z cichszymi, bardziej szczerymi wyborami – dzieli się prawdziwym zmartwieniem z Avą, szkicuje w pracowni plastycznej, nosi kolorowy szalik, który sam wybrał – napotyka na drobne, ale bolesne przeszkody: kilku kolegów dokucza mu, a chwila z tatą zamiast pocieszenia przynosi mu niezręczność. Zamiast rozwiązywać wszystko od razu, Mateo podejmuje malutkie, ryzykowne kroki i o każdym z nich pisze w grupie. Przełom następuje w wieczór premiery, kiedy poproszony o improwizację, Mateo wygłasza krótki, szczery monolog o momencie, w którym próbował być odważny w sposób, który nie pasował do odwagi innych chłopców. Brawa są prawdziwe, ale ważniejsza jest liczba uczniów, którzy podchodzą do niego po występie, mówiąc, że poczuli się zrozumiani. Odważna szczerość Mateo inspiruje uczniów do zorganizowania „Prawdziwych Głosów” – otwartego mikrofonu, gdzie inni dzielą się swoimi historiami. Opowieść kończy się tym, że Mateo rozumie, iż odwaga to także łagodność, a bycie sobą zaprasza do głębszych przyjaźni i szacunku – takiego, na który się zasługuje, a nie którego się domaga.

Po więcej opowieści i materiałów odwiedź Smarter Way: