Fourteen Rhythm & Beat Greats

Heruitgave van het tweede Milkshakes-album! Zwarte vinyl stereo-lp! "Vanaf de eerste schorre toon van "SEVEN DAYS" tot het wegstervende geluid van "WO' NOW" gaat de uitzinnige beat door. Zelfs de meer ingetogen nummers dragen dat onmiskenbare MILKSHAKES-kenmerk, wat erop wijst dat THE MILKSHAKES de onbetwiste leiders van de wereldbeat zijn!", staat hier. Na het denkbeeldige internationale succes van hun debuutalbum "Talking Bout" en de 45-delige "It's You" met "Please Don't Tell My Baby", besloten de Milkshakes het weinige geld dat ze nog hadden te verspillen aan een nieuwe langspeler. Het resultaat was de slim getitelde, zij het ietwat opschepperige, "Fourteen Rhythm & Beat Greats". Inderdaad, als je je ogen sluit en de platenspeler uittrekt, zouden alle 14 - tel ze maar (de volgende keer dat je je ogen opendoet) - zorgvuldig vervaardigde nummers op deze lp bijna als "geweldig" kunnen worden beschouwd, afhankelijk van je muzikale standpunt. Ik raad aan om ze net om de hoek te halen, buiten gehoorsafstand voor het beste resultaat. Met livefavorieten als "Black Sails In The Moonlight" en "Red Monkey" was de algemene consensus dat dit het beste werk van THE MILKSHAKES tot nu toe was (vraag het ze zelf maar). Dat moet gedeeltelijk waar zijn, want het prestigieuze Londense Big Beat Records vond het goed genoeg om het opnieuw uit te brengen op hun eigen prestigieuze Big Beat-platenlabel - twee keer. Maar dat is zo'n 40 (jee!) jaar geleden, dus probeer je enthousiasme te beheersen en vorm een ordelijke rij - hoewel, hoe eerder ze uitverkocht zijn, het - alweer - kan worden onderdrukt met de blauwe masttop. Bassist Russ Wilkins deelt zijn herinneringen aan de opnames van de lp - "Deze werd opgenomen in Herne Bay, op de tweede locatie van Oakwood. Ik denk dat ik net met de Prisoners was geweest, voor Taste of Pink. Ik gebruikte mijn Framus Star Bass en was net begonnen met een Fender basversterker die me in de steek liet in de studio, dus ik moest een AC30 top gebruiken die behoorlijk vervormd was en niet wat ik wilde, maar we moesten het ermee doen. Je kunt het horen op 'No-one Else', dat geweldig klonk tijdens de repetities. 'Can You Tell Me' was het begin van de stripping, waarbij we probeerden zo minimaal mogelijk te zijn. Ik slaagde erin om het later op slechts twee noten te krijgen. Er was natuurlijk de Wall City-versie van de plaat, uitgebracht door Hansi Ste