MiniTrix T16489 N stoomlocomotief Challenger

Productinformatie

MiniTrix T16489 N stoomlocomotief Challenger

250 jaar onafhankelijkheid van de USAu stond lang in de schaduw van de wereldberoemde Big Boys. Er wordt gesproken over de niet minder indrukwekkende „Challenger”-locomotieven van de Union Pacific Railroad (UP). Daar worstelde je tijdens de stoomperiode op de belangrijke transcontinentale route door de Rocky Mountains met sterke hellingen en vele bochten. Met name voor goederentreinen waren voorspan- en schuiflocomotieven aan de orde van de dag. In het midden van de jaren dertig zocht de UP naar oplossingen om deze dure en dure operatie te rationaliseren. Bij de zesvoudige gekoppelde eenframelocults uit de 9000-serie was een constructieve limiet bereikt. Vervolgens ontwikkelde de UP een krachtige articulated, die met twee motoren naar nieuwe vermogensbereiken zou moeten leiden. De opdracht voor de bouw ging uiteindelijk naar de American Locomotive Company (ALCO), die de eerste exemplaren van de (2’C)C2’ h4-reuzen in 1936 aan de UP leverde. De zes aangedreven assen stuurden vier cilinders aan, elk twee voor- en naloopassen per motor maakten het mogelijk om een echte super-Power ketel met een enorme vuurbus in te bouwen. De voorste motor was beweeglijk en zorgde daarmee voor een uitstekende bochtenheid. De enorme, 37 m lange en meer dan 450 ton zware stoomstromen hebben zich vanaf het begin uitstekend bewezen. Met hun vermogen van 5000 pk en een maximumsnelheid van 110 km/h konden ze ook worden gebruikt in de zware reisdienst. Spoedig kwam de naam „Challenger” voor deze geslaagde constructie. Vertaald betekent uitdager. Het zou waarschijnlijk moeten worden uitgedrukt als het feit dat deze ultra-moderne loktype zich voor alle uitdagingen stelt. De UP heeft uiteindelijk 105 „Challenger” aangeschaft, die in vijf series tussen 1936 en 1944 als klasse 3900 werden geleverd. De vanaf 1942 gebouwde locomotieven waren gewijzigde versies met een tot bijna 6000 pk verhoogd vermogen en een grotere tender. Zes exemplaren werden gebruikt voor snelle treinen af fabriek, windleiplaten, een tweekleurige verf (Hellgau/middengrijs) en olieverbranding. Bovendien heeft de UP talrijke koolstofgestookte „Challenger” vanaf 1941 op olieverbranding toegepast. Om deze locomotieven van de kolengestookte machines te kunnen onderscheiden, werden sommigen in 3700-3717 opnieuw getekend. De „Challenger”-locomotieven waren belangrijke ondersteuning bij de treinontwikkeling van de Unie Pacific, voordat zij hun toepassingsgebieden hadden ingedund. Al vanwege hun grote aantallen stonden ze nauwelijks in de schaduw van de legendarische Big Boys. Bovendien waren de Challenger dankzij de kleinere lengte universeel inzetbaar. Wie de grote tijd van de Amerikaanse spoorwegen wil herinneren op de modelbaan met enorme stoomstromen, komt niet voorbij aan de Challenger, vooral omdat veel andere spoorwegmaatschappijen dit succesmodel ook hebben verworven. Bovendien was de behouden Challenger in 3985 tussen 1981 en 2010 de grootste

---